( في جميع الاوقات و من جميع الوجوه ) ، چنان كه پر ظاهر است و پيدا است كه شركت امير با آن حضرت صلى اللَّه عليه و سلم در تصرف در حين حيات آن حضرت ( ص ) ممتنع بود ، پس اين ادل دليل است بر آنكه مراد وجوب محبت او است ، زيرا كه در اجتماع محبتين محذورى نيست ، بلكه يكى مستلزم ديگرى است ، و در اجتماع تصرفين محذورات بسيار است . و ان قيدناه بما يدل على امامته فى المآل دون الحال فمرحبا بالوفاق ، لان أهل السنة قائلون بذلك فى حين امامته . و وجه تخصيص حضرت مرتضى اين خواهد بود كه انحضرت صلى اللَّه عليه و سلم را بوحى معلوم شد كه در زمان امامت حضرت مرتضى عليه السّلام بغى و فساد خواهد شد ، و بعضى مردم انكار امامت او خواهند نمود . و طرفه آنست كه بعضى از علماء ايشان در اثبات آنكه مراد از مولى أولى به تصرف است تمسك كرده‌اند بلفظى كه در صدر حديث واقع است و هو قوله : « أ لست أولى بالمؤمنين من أنفسهم » باز همان سخن است كه هر جا لفظ أولى مىشنوند أولى به تصرف مراد مىگيرند . چه ضرور است كه اين لفظ را هم بر أولى به تصرف حمل نمايند ؟ بلكه در اينجا هم مراد همين است كه ( أ لست أولى بالمؤمنين من انفسهم فى المحبة ) بلكه أولى در اينجا مشتق از ولايت است كه بمعنى محبت است ، يعنى ( أ لست أحب الى المؤمنين من أنفسهم ) تا تلائم اجزاء كلام ، و تناسب جمل متسقة النظام حاصل شود . و حاصل معنى اين خطبه چنين باشد كه أي گروه مسلمانان مقرر است كه